Hoek Olympiaweg / Marathonweg
vergroot foto

Geboren in de Stadionbuurt

Dick Couzy
Ons gezin woonde van 1937 tot 1958 op de Olympiaweg, nabij de Marathonweg. Een fantastische buurt, met veel bekende mensen. Nog zie ik Jaap (Sjakie) Schram staan op de hoek de Marathonweg, bij de bloemenman, z'n vaste stek. De eerste echte swingnozem van onze buurt, met snor, hawaiihemd en suede bordeelschuivers, daar moest je lef voor hebben!!
En wat te denken van schrijvers en dichters; ik noem Heere Heeresma en Ernst van Altena. De jongens van kruidenier van Amerongen, Eddy en Ferdi Posthuma de Boer, bekend als respektievelijk fotograaf en musicus / schilder. De familie Sterman woonde bij ons om de hoek: Otto bekend als acteur en honkballer, Annie als zangeres Ann-Margaret, en Martin als drummer. De stayergangmakers Frits Wiersma en Bruno Walraven en niet te vergeten veelvuldig tafeltenniskampioen Bert Onnes en natuurlijk ene Rinus Michels.
Tot slot, vanaf haar prilste jeugd: stadionspeaker Elles Berger.
Terug naar mijn vroege jeugd. Het was begin van de oorlog dat we de zomers doorbrachten aan het 'strand 'van de Stadionkade, het zogenaamde' zandland', aan het einde van de Parnassusweg. Spartelend en spelend in het water van de Stadionkade. Enige jaren later vonden wij er granaten, die dan weer onderling geruild werden.
Ook herinner ik mij een man in een lange jas in onze straat. Hij probeerde met een groot net duiven te vangen, maar die werd door verontwaardigde buurtbewoners weggejaagd, want ondanks de honger waren het 'onze' duiven.
Dan, midden in de oorlog de bombardementen op de Euterpestraat. Er stonden alleen nog smeulende skeletten, en al snel zag je tientallen mensen op zoek gaan naar brandhout. Mijn buurman vloog als een acrobaat naar boven, levensgevaarlijk, en gooide het nog bruikbare hout naar beneden, waar mijn vader met een handkar klaar stond om het op te stapelen. Hij had de grootste moeite om de mensen van z'n lijf te houden, want hout was goud in die tijd.
Voor ons gezin brak een zware tijd aan, toen vader te werk werd gesteld in Duitsland. Na zijn eerste verlof dook hij onmiddelijk onder bij mijn opa en oma, die even verderop woonden in onze straat. Af en toe ontmoetten wij hem ergens achter het van Heutzmonument, onherkenbaar. Je mocht niets tegen anderen zeggen, want niemand was te vertrouwen volgens mijn moeder. Temeer, daar de gevreesde politieman 'Maarten Kuiper' recht tegenover ons woonde!
Ongeveer een half jaar voor de bevrijding werden wij, samen met vele kinderen uit onze buurt, geevacueerd naar Friesland door het Rode Kruis.
De bevrijding kwam. Overal zag je Canadezen op straat en in schoolgebouwen. Door de Olympiakade zag je jongens varen met boten, bestaande uit samengebonden koekblikken.
Zolang we nog niet terecht konden in onze school aan de Stadionkade, zwierven we van het ene schoolgebouw naar het andere met name op het Hygieaplein. Toen de Canadezen waren vertrokken konden we eindelijk naar onze eigen school: de tweede Openluchtschool van Oud-Zuid (Spartaschool). De eerste regels van het wekelijks door ons gezongen schoollied luidden dan ook:
"Waar licht en lucht vrij binnenkomt daar is het heerlijk fris
Daar voelt een kind zich kerngezond...."
De resterende regels zijn mij ontschoten.
Het eerder genoemde Zandland werd het voetbaldomein van de gehele Stadionbuurt. Hier speelden de voetballertjes van de buurtclubs Swift, Argonaut, AFC e. a. onderling, met en tegen elkaar.
Later werd het Zandland de Goudkust genoemd. Tussen het Zandland en de Zuidelijke Wandelweg (pas op voor kinderdieven!) lagen de schooltuintjes van mijnheer Schaap.
Het van Heutzmonument met zijn spuitende fonteinen (!) werd in de zomer druk bevolkt door moeders met kinderen. Ieder kind z'n eigen zeilbootje, wat 's nachts op de ombouw van je bed stond.
De immerbruine Vami-ijsman die uit de Drie-of Vierwindenstraat kwam (want hij keek niet op een wind was zijn standaardgrap) had hier zijn vaste plek. 's Avonds kwam hij met z 'n ijskar over de uit' kinderhoofdjes 'bestaande straten:' Vaaaaaaaaaami-ijs!, hoorde je van ver. Ook de stem van huurophaler 'Ome Bram': Huuuuuurrrrrr, was een bekend geluid in onze straat.
Zondagmorgen keek je bij sigarenmagazijn Brugman op de Amstelveenseweg, of het veld waar je als aspirantje moest voetballen, was goedgekeurd. En 's middags Blauw-Wit in het Olympisch Stadion (jongenskaartje f 0. 15).
De grote vacantie werd doorgebracht in en rondom het Olympisch Stadion, waar wielerfoto's (ik heb ze nog op zolder) werden verzameld en geruild. We volgden de dagelijks trainingen.
In de winter schaatste je op de Olympia-of Stadionkade of op de kerkhofsloot, en 's avonds op de verlichte ondergespoten Sintelbaan op het Olympiaplein.
Een bekend verhaal ging indertijd over een Persisch tapijtje wat via een advertentie werd aangeboden in de Titiaanstraat. Een bedekte advertentie voor een huis van lichte zeden, zo ging het gerucht. Nog steeds bekend als grap bij mijn vrienden van vroeger.
Toen mijn vrienden en ik, eind jaren vijftig, een Amerikaanse slee voor f 300,--aanschaften om mee op vacantie te gaan naar Spanje, liep de hele Sportstraat uit! We waren nog nooit naar het buitenland geweest.
De tijd veranderde en we verhuisden naar de Rivierenbuurt. Ik fietste echter iedere avond naar mijn oude buurt: hier woonden mijn vrienden en dit bleef mijn plek.
Onlangs was ik er na lange tijd weer terug. Het had te maken met een zondagmiddagconcert in de Willem de Zwijgerkerk. Daar was ik nog nooit binnen geweest, ondanks dat ik er op steenworp afstand geboren ben.
"Ach, wat hebben we daar nou te zoeken bij die Christelijke poepers", zei mijn vader altijd als rechtgeaard socialist.
Voor mij echter was het een bijzondere middag en een speciale gebeurtenis. Want toen tijdens de muziek mijn gedachten afdwaalden naar vroeger, overviel mij een gevoel van diepe warmte en melancholie. Zo 'n gevoel van:' Ik ben weer thuis!!"
Heemstede, Dick Couzy
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest