Jane Kopijn
Dit ben ik op 14-jarige leeftijd
Dit is mijn zusje Ineke
Dit is mijn broer Rob
Ons zwembad bij Pladjoe
vergroot foto

Afscheid nemen van een jeugd in Pladjoe

Jane Kopijn
In 1950 waren we met ons gezin, dat na de oorlog herenigd was, van Surabaja naar Pladjoe verhuisd. Mijn vader had daar een baan aangeboden gekregen als leraar electrotechniek op de bedrijfsvakschool van de Bataafse Petroleum Maatschappij (BPM). Pladjoe was een besloten gemeenschap met alle voorzieningen bij de hand. Werknemers van de BPM, deels Nederlanders, deels Indische mensen, woonden er in een soort compound bij elkaar.
Voor een kind dat net uit de oorlog en de bersiap kwam was het er een paradijs. Je kon er zwemmen, je kon tennissen, pingpongen, naar de bioscoop, je had een soos, een ziekenhuis, een school, een winkel, alles. En voor ons kinderen was alles gratis. Aan de kop van ons dorp was een poort die bewaakt werd. Je mocht er alleen langs met een pasje. Buiten de poort was de kampong. Daar woonden de Indonesiers. Na de bersiap die we in Surabaja hadden meegemaakt, en die daar behoorlijk heftig was, gaf me het een veilig en beschermd gevoel dat onze compound bewaakt werd.
Eigenlijk is mijn jeugd pas in Pladjoe begonnen. Voor Pladjoe hadden wij alleen maar oorlog en bersiap meegemaakt. Ik was vijf jaar toen de oorlog uitbrak, dus veel tijd om onbezorgd kind te zijn was er niet geweest. Maar in Pladjoe voelde ik me echt jong en onbezorgd. Ik werd voor het eerst verliefd, had vrienden en vriendinnen. Elke woensdag en zaterdag gingen we naar dit zwembad en ontmoetten we elkaar.
Na twee jaar kwam abrupt een einde aan deze heerlijke tijd. Indonesië dwong de mensen te kiezen tussen de Nederlandse en Indonesische nationaliteit. Mijn ouders kozen voor het Nederlanderschap en dat had consequentie dat we uit Indië moesten vertrekken. Mijn broer en ik vertrokken als eerste uit het gezin in 1953 naar Nederland, met het doel in Nederland onze middelbare school af te maken en een opleiding te volgen. Op het moment dat ik op de boot stapte was ik in één keer mijn jeugd kwijt.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest