Winter in Haarlem, maar ik had nog mijn zomerschoenen aan! en let ook op het nauwsluitend kraagje van mijn blouse. In die tijd mocht een meisje in Nederland niet veel 'bloot' geven. Wat een verschil met Pladjoe, waar we altijd in ons zomers kloffie liepen !
Het toppunt van integratie: mijn eerste winter en meteen al een drollenvanger aan. Maar het had wel een prijs: de kleding die mijn pleegouders voor mij kochten was zo ouderwets en degelijk dat ik op school altijd uit te toon viel en werd gepest.
Onze eerste winter in Haarlem
vergroot foto

Onze eerste winter in Haarlem

Jane Kopijn
Eind maart 1953 was ik samen met mijn broer Rob en zonder ouders vanuit Ind (ones) ië Holland vertrokken om te studeren. Ik was vijftien, mijn broer was dertien jaar.
Na aankomst in Nederland vond ik letterlijk en figuurlijk geen warm welkom. De eerste maanden woonden we in bij een oom en tante die we nauweliijks kenden. In juli verhuisden we naar Haarlem, waar ik gescheiden werd van mijn broer. Hij kwam terecht in een gezin waar ze jammergenoeg alleen jongens opnamen. Ik kwam terecht in een tehuis voor Indische meisjes. Eind '53, begin' 54 maakten wij onze eerste sneeuw mee.
Jane Kopijn: Wat heb ik veel kou geleden in die tijd! Toen waren de winters nog streng en lagen er soms dikke pakken sneeuw. Tijdens die eerste winter had ik bovendien nog niet veel winterkleren kunnen kopen, omdat we weinig geld hadden. Op deze foto heb ik zelfs nog zomerschoenen nog aan! Wat doe je eigenlijk met je heimwee en je gevoel van machteloosheid in zo'n vreemd land, ver weg van je ouders en je jongere zusjes? Ik heb het mezelf-ik denk ook uit een soort zelfbescherming-zoveel mogelijk naar de zin gemaakt. Ik leefde daardoor wel te vaak in een zelf gecreëerd wereldje, maar ben er daardoor wel redelijk goed door gekomen. En mijn broer kwam vaak langs om me leuke dingen met me te ondernemen. Ik weet nu welhaast zeker dat mijn broer mij door die zware periode heeft gesleept. Als hij er niet was geweest had ik het niet gered-althans niet zo goed !
Rob Kopijn: Ik heb niets met sneeuw. Ik heb er daarom in de tijd dat de foto´s werden genomen ook niet op zitten wachten. Maar ze moesten worden gemaakt voor het 'thuisfront', zoals mijn ouders en zusjes door de pleeggezinnen werden genoemd. Sneeuw brengt voor mij alleen maar ongemakken mee: kou, gladheid, nauwelijks begaanbare fietspaden. In die tijd moest ik dagelijks vanuit de Kleverparkbuurt een half uur fietsen naar het Mendelcollege, ook op zaterdag. De meeste tijd van het jaar vond ik dat niet erg, maar als er sneeuw lag............
Aangekomen op het schoolplein was het traditionele sneeuwballengevecht al begonnen. En omdat ik uit Ind (ones) ië kwam, werd ik steevast extra bekogeld en ingepeperd. Vaak raakte ik daar volkomen van in paniek: de agressie (in die tijd eufemistisch aangeduid als 'baldadigheid'), de gladheid, de kou. Omdat het glad was kon ik niet hard weglopen, wat de pret bij de aanvallers alleen maar vergrootte. Daarbij kwam nog dat de familie Hartkoorn waarbij ik verbleef, vreselijke kleren voor me kocht waarmee ik altijd uit de toon de toon viel. Kijk bijvoorbeeld naar die vreselijke drollenvanger die ik hier aan heb! Als ik deze foto zie voel ik weer de schaamte en de vernedering om het uitlachen. Ik hou nog altijd niet van sneeuw. Ik kan er de schoonheid niet van ontdekken en snap het plezier niet waarmee anderen de eerste sneeuwvlokken begroeten.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest