Ver weg van huis
vergroot foto

Ver weg van huis

Jane Kopijn
Eind maart 1953 waren mijn broer en ik vanuit Ind (ones) ië voor studie meegekomen naar Holland met een oom en tante die we nauwelijks kenden. Ik was vijftien, mijn broer was dertien jaar.
Bij aankomst in Nederland vond ik geen warm welkom. De eerste maanden woonden we in bij onze oom en tante die een etage betrokken in Amsterdam. Samen met de families die op de overige etages woonden moesten we langs dezelfde trap door dezelfde voordeur. Dat had ik nog nooit meegemaakt. En er was een bel aan de voordeur, die bovendien de hele dag potdicht. Ook dat had ik nog nooit meegemaakt, want in Indië stond altijd alles open. En dan 'baden' in een teil in de keuken: koud, koud ! Voor mij was die omschakeling, naast de heimwee die ik voelde naar mijnvertrouwde leven en mijn ouders, vreselijk groot. Het maakte diepe indruk op me.
De eerste maanden in Amsterdam bezocht ik de Mulo, waar ik bekeken werd alsof ik ik weet niet waar vandaan kwam. Men had natuurlijk nog geen tv en had niet zoveel beelden van wat er op de rest van de wereld gebeurde als nu het geval is. Maar opmerkingen als 'Heb je voor het eerst schoenen aan? Dat zal wel pijn doen' vond ik nergens op slaan. Ook de vraag of we in Indië in hutjes leefden heb ik met verbazing beantwoord. In Indië hadden we in een vrij huis gewoond met een groot erf eromheen. Dat was wel wat anders dan zo'n benauwde etage in Amsterdam!
Deze foto is gemaakt op weg naar het postkantoor. We wilden onze ouders bellen en in die tijd moest je zo'n gesprek nog van tevoren aanvragen en op de afgesproken tijd bij het postkantoor verschijnen. We hadden 3 minuten beltijd, maar ik heb niets kunnen uitbrengen toen ik de stem van mijn vader en moeder hoorde.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest