Dit ben ik op mijn zestiende verjaardag
Dit is juffrouw Henriëtte Meester
Dit is Lizette Schoot, ze is jarenlang mijn hartsvriendin geweest
Dit is juffrouw Rita Meester
Opgevangen in Huize Rita bij de dames Meester in Haarlem
vergroot foto

Opgevangen in Huize Rita bij de Dames Meester in Haarlem

Jane Kopijn
Deze foto is op mijn 16e verjaardag genomen in de tuin van Huize Rita in Haarlem: een opvangtehuis voor Indische meisjes die net als ik zonder hun ouders voor studie in Holland verbleven. Vanuit het huis van mijn oom en tante in Amsterdam was ik hier in juli 1953 naartoe verhuisd.
Het tehuis werd bestierd door twee zussen die ongetrouwd
In het begin woonden we er met 3 meisjes: Wally Meijer, Lizette van Schoot (overigens een meisje uit Friesland) en ik. Op de 2e ve waren gebleven. Op de eerste verdieping had je vijf slaapkamers. In de eerste kamer sliep Wally..., in de tweede kamer woonde haar tante, de derde kamer deelde ik met Lizette Schoot, en de twee overige kamers waren nog leeg. Later zouden er nog twee meisjes bij komen die ook uit Pladju kwamen: Edith Otten, later getrouwd Baartmans, en Sonja Sleebos.
De overgang van mijn ouderlijk huis naar de dames Meester voelde voor mij alsof ik van een warme onder een koude deken terechtkwam. Ze zorgden goed voor je, maar hadden een hele andere instelling dan ik in Indië gewend was. De dames Meester waren katholiek, met alle katholieke verplichtingen van dien-verplichtingen voor meisjes wel te verstaan ! Ik moest naar de meisjes conregatie, waar ik 'les' kreeg in hoe fatsoenlijk ik me als meisje behoorde te gedragen. Ik kreeg daarbij voorlichting over van alles en nog wat, vaak over zaken waar ik zelf niet meer zo'n groentje in was. Ik moest iedere zondag verplicht naar de kerk en af en toe ook nog 's avonds naar het Lof, met verplicht iets op je hoofd. Minstens één keer per maand moest ik biechten, al had ik geen idee waarover. Iedere zondag moest ik verplicht ter communie, wat inhield dat je vanaf twaalf uur 's nachts niets meer mocht eten en drinken. In de vastenmaand niets mogen snoepen en geen koekje bij de thee. In de mei-en oktobermaand moest je, gezeten naast je stoel op de grond, de hele rozenkrans bidden: een klus van bijna een half uur terwijl het eten al op tafel stond ! Op vrijdag altijd vis. Wat haatte ik op een gegeven moment die stokvis die wij altijd kregen ! Dat hele katholieke keurslijf waarin ik gedwongen werd maakte mijn heimwee naar mijn vrije jeugd in Indië alleen maar groter. Als ik toen terug had gekund naar het veilige stukje Pladju, had ik het zelfs op mijn knieën gedaan.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest