Mijn broer Rob
Dit is Bep Kamer, de verloofde van mijn broer Rob. Een echt Haarlems meisje
Mijn moeder Tony Kopijn
Mijn vader Jan Kopijn
Dit is Jos Veenings: de Nederlandse verloofde van mijn jongste zusje Ineke. Hij was door mijn moeder in huis gehaald als kostganger.
Mijn jongste zusje Ineke Kopijn
Dit ben ik. Ik was toen al getrouwd met Ton van Rijn, ook een jongen die mijn moeder als pleegkind in huis had gehaald
Zilveren bruiloft van mijn ouders Jan en Tony Kopijn
vergroot foto

De zilveren bruiloft van mijn ouders Jan en Tony Kopijn

Jane Kopijn
Deze foto is genomen op het zilveren huwelijksfeest van mijn ouders Jan en Tony Kopijn in het huis aan de Amsterdamse vaart. Na de eerste jaren van armoede en te krappe behuizing waren mijn ouders daar naartoe verhuisd. Op een gegeven moment haalde de mijn moeder drie kostgangers in huis: Jos Veenings, Ton van Rijn: twee Hollandse jongens, en Conny Pesik: een Indisch meisje.
Alle kinderen van mijn moeder trouwden uiteindelijk met een Nederlander / se en zijn inmiddels ook weer gescheiden.
Op deze foto was ik al getrouwd met Ton van Rijn, mijn jongste zus Ineke had verkering met Jos Veenings, mijn zus Ruth kreeg later verkering met Gerard van de Duin en mijn broer was verloofd met Bep Kamer: een vriendin van mijn zus Ruth die elkaar kenden van kantoor van Hin: de kousenfabriek.
Heeft dit alles te maken met inburgeren? Als men bedoelt 'assimileren in de Nederlandse samenleving' dan hebben we dat duidelijk goed gedaan. Maar wat hebben we ervoor moeten knokken en wat hebben wij ervoor op moeten geven! Mijn moeders stelregel was: sluit zoveel mogelijk vriendschappen met Nederlanders en hou je niet teveel op met Indische mensen. Daar bevorderde inderdaad de integratie, maar aan de andere kant verloochent afkomst zich nooit. Bovendien kon je je ervaringen en je heimwee alleen delen met Indische mensen. Want wat wisten Nederlanders, zeer zeker in die beginperiode, nu helemaal van onze achtergrond, en hun koloniale banden? Knokken moest je toen om je staande te houden. Er bleef in die tijd niet veel over om ook nog eens te genieten van je jeugd.
We hebben het uiteindelijk gered, maar zijn we ingeburgerd? Misschien voor het gedeelte wat je constant nodig hebt om je in dit land te 'bewijzen', maar zeer zeker niet voor dat stukje waarin je, met je heimwee, je verhalen en je herinneringen, bij geen enkele Nederlander kon aankloppen. En zo is het nog steeds: Nederland is nog steeds geen gastvrij land. Ik hoop dat de mensen die nu binnenkomen en denken hier een warme ontvangst te krijgen het net als wij uiteindelijk zullen redden.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest