Onze Lieve Vrouwe Gasthuis
<br />
(OLVG) toen
vergroot foto

Mijn eerste baan in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis

C. Zant
Mijn eerste baan was schoonmaken in het OLVG. Dat was in de oorlog. Het OLVG
was in die tijd meer voor de armen en het Mariapaviljoen voor de rijken. Dat onderscheid was toen heel groot.
Vooral vloeren schrobben herinner ik me. Omdat we vrij korte rokken droegen, waren de nonnen bang dat het bezoek teveel van onze benen te zien zou krijgen en daarom kregen we lange dweilen om ons heen! Ook de wc schoonmaken hoorde tot onze taak. En we hadden geen w.c. borstels en geen handschoenen aan, zoals nu, terwijl we de w.c. zelf moesten uithalen. Koperen plaatjes poetsen, dat hoorde er ook bij.
Vroeger had je lang niet zulk goed materiaal om mee te werken als tegenwoordig. En nu is alles ook veel hygienischer. Er heerste een strenge discipline en je werd heel erg klein gehouden.
In de oorlog hadden we zo'n trek, dat we zelfs het eten dat op de gangen was overgebleven, snel gingen uitlikken...
Ik weet nog dat we een keer straf kregen, omdat we naar de bioscoop waren geweest, met drie meisjes, in Rialto. We werden in de werkkast opgesloten en gingen op de planken liggen slapen. Gelachen dat we hebben!
We droegen witte mutsen en hadden een grijs uniform aan met lange mouwen. Korte mouwen was bij de nonnen verboden.
Mijn verdiensten herinner ik me niet meer, want ik droeg het allemaal aan mijn vader af.
Al met al vond ik het werken niet naar en heb ik veel plezier gehad met de andere meisjes. Ik ben blij en dankbaar dat ik daar echt heb leren werken. Je had dan wel niet de middelen van tegenwoordig, maar echt aanpakken, dat konden we!
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest