oorlogsverhalen uit amsterdam noord

lenie tinneveld - pos
Tegen het eind van de oorlog viel de stroom uit en hadden we geen verlichting meer.
's Avonds zaten we dan aan tafel, met ieder een schoteltje carbid voor ons. Zo kon je tenminste nog wat lezen. Maar doordat dat spul ging walmen, kreeg je hele zwarte neusgaten!
Uit Zweden kreeg mijn moeder een keer een blok korstloze kaas: ze dacht dat het zeep was en probeerde er de was mee te doen, maar dat werkte niet zo goed!
Een ander gek verhaal gaat over iets dat mijn man heeft meegemaakt. Kleren werden in de oorlogsjaren steeds schaarser en als het even kon, probeerde je nog wat te repareren. Toen mijn mans broek stukging, zette zijn moeder er dan ook 's avonds een goed lapje op, in de veronderstelling dat het de juiste kleur was. Maar de volgende dag zagen ze dat die kleur helemaal niet klopte! Mijn latere schoonmoeder zat er niet mee: ze pakte de beitskwast en kleurde het lapje op die manier bij. Om de paar dagen werd deze actie herhaald.
Maar in Noord zijn ook vreselijke drama's gebeurd bij bombardementen.
Op de Ranonkelkade kwamen een zusje en haar kleine broertje om. Moeder was even naar de banketbakker in de van der Pekstraat, om iets lekkers te halen voor de zeventiende verjaardag van haar dochter. Toen ze terugkwam, was het hele huis verdwenen. Ze hebben later alleen nog een kinderschoen in de puinhopen gevonden.
Op de Kamperfoelieweg, waar nu de Koptische kerk staat, zat een zestienjarige jongen voor zijn konijn gras te snijden, toen er een bom viel. Ook hij werd in een klap weggevaagd.
Wat waren we bij de bevrijding blij met de voedseldroppings op het zogenaamde koeienland, bij de slootjes en huizen van Buiksloot: biscuitjes, chocolade, boter en eierpoeder...
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest