Lansdorf, Fred
Voorbraak, pater
Eerste dopelingen
vergroot foto

Eerste dopelingen

Fred Lansdorf
Dit is voor het all-in-one gebouw. Ik was daar Bosland-onderwijzer. Eigenlijk was ik manusje-van-alles, want ik was pastor, onderwijzer en medisch hulpverlener. Ik moest verschillende medicijnen kunnen maken, injecties geven, ogen indruppelen. Maar ook niet-diepliggende abcessen opereren en kiezen trekken. Om al die dingen te kunnen had ik gedurende twee maanden een opleiding gehad in het Lands Hospitaal. In mijn woongedeelte was ook de medicijnkamer.
Een werkdag zag er als volgt uit:
* Om 6 uur a half 7 was de kerkdienst
* Ontbijt
* Het luiden van de klok; dat was het sein dat men naar het spreekuur kon komen. Die klok was een stuk spoorstaaf waar ik met een staaf op sloeg. Dat spreekuur duurde soms een half uur, soms een uur; zlang er patienten waren.
* School: dat duurde 5 uren en begon nadat ik de klok weer had geluid.
* Na schooltijd gebruikte ik het middagmaal
* Dan nam ik mijn medicijnkoffer om patienten thuis te behandelen (wonden e. d.) en om mensen die niet konden lopen thuis hun medicijnen te brengen.
Het was een malaria-district; in 1935 / 36 deelde ik zoveel medicijnen uit dat ik zelf geen medicijnen meer had. In een naburig dorp was de hoofdzetel van de Evangelische Broedergemeente, waar een kliniek was met een gediplomeerd verpleegster. Ze kwam uit Nederland, heette Nellie de Borst en hield iedere dag spreekuur. Eens in de drie maanden kwam er een dokter uit Paramaribo naar dat dorp van die zuster; hij bleef daar een week. Voor de afwisseling kwam hij één dag bij mij en hield een paar uur polikliniek. Hij liet mij weten wanneer hij kwam en werd dan door de dorpelingen (de bosnegers) opgehaald "over de watervallen". Ik zette dan alles klaar, want het spreekuur was in mijn woning. Alle medicijnen die ik nodig had kreeg ik van die dokter; ik moest daarvoor een lijst indienen.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest