Winterpret op de Muzenplein
vergroot foto

Strenge winters van de jaren dertig

Miene Leestemaker
Als kind heb ik heel veel geschaatst; omdat er in dertiger jaren veel redelijk strenge winters waren.
De school gaf soms zelfs íjsvrij. Wij schaatsten met name op de Boeren Wetering. De meeste kinderen schaatsten in die tijd op 'doorlopers' en in een gewone dikke trui of in een trainingspak. Meestal was het druk op het ijs; je kon iets kopen bij de "Koek en Zopie" en er was een baanveger, die de sneeuw op hopen veegde.
Nog twee winterverhalen uit de jaren dertig
Als het winters weer werd, liep de spanning op of de ijsclub open zou gaan.: de AIJC, achter het Olympisch stadion.
Dat was een particuliere onderneming maar je kon de hele winter lid worden als je een kaart kocht die je aan een knoop van je jas moest hangen.
Kocht je de kaart al in november dan was die goedkoper omdat je dan niet kon weten of het een strenge winter zou worden.
Om te weten wanneer de AIJC openging hadden ze een handig systeem verzonnen. Aan het voorbalcon van de trams klapte de bestuurder een bruin-oranje bordje naar beneden waar AIJC opstond. Zelfs als je de tram alleen maar uit de verte zag wist je dan al dat er gereden kon worden.
"Ga even kijken of de ijsclub al open is" zei mijn vader en dan liepen we naar de dichtstbijzijnde tramhalte. Het terrein van de AIJC was een uitgebreid complex van weilanden die onder water werden gezet, terwijl het 's zomers een camping terrein was.
Er was een clubhuis waar je snert en warme chocola kon bestellen en over het hele terrein was de walsmuziek te horen die uit de luidsprekers schalde.
Dicht bij de ingang links lag een kleine aparte ijsvlakte voor de 'on-geoefenden', Daar stonden tal van 3-kantige hekjes gereed met ijzerbeslag er onder waar je achteraan kon krabbelen als je je nog niet staande kon houden op het ijs.
Ook stonden daar altijd dienstvaardige oude mannetjes die graag voor een fooi bij jongeren de schaatsen onderbonden en ze de eerste beginselen bij brachten. Ze hadden vaak oorwarmers op en handschoenen die hun vingers vrij lieten, want de schaatsen van de kinderen werden met lange banden om de schoenen heen vastgeknoopt. Maar de gingen altijd weer los en moesten dan opnieuw gebonden worden.
Om de verschillende banen lagen wallen van sneeuw en ijs slijpsel.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest