Bij verhaal: straatvoetbal op de harmoniehof
vergroot foto

Straatvoetbal op de harmoniehof

H. J. Haverkate
In de jaren dertig werd door kinderen nog veel op straat gespeeld, want er was alle ruimte voor.
Vooral het harmoniehofplein was een prachtige speelgelegenheid. Weliswaar bevond die zich grotendeels op de rijweg, maar dat was in die tijd met het zeer geringe verkeer geen enkel bezwaar. Het plantsoen dat er tegenwoordig ligt dateert pas van na de oorlog.
Slagbal en voetbal waren de meest beoefende spelen en ik heb daar met voetbal vele heerlijke uren doorgebracht. Het was daarom uitermate jammer dat balspelen op de openbare weg verboden waren in verband met overlast voor de buren. Vooral de ramen moesten het nog wel eens ontgelden.
Geregeld kwamen politie-agenten al dan niet gewaarschuwd door boze buren-op hun dienstrijwielen met dubbele stang controleren.
Wij hadden daartegen veiligheidsmaatregelen genomen door op de straathoeken wachtposten uit te zetten, die luid "juut" moesten roepen zodra er een agent in aantocht was.
Helaas was dit systeem niet geheel waterdicht.
Wanner je betrapt werd, was je de bal in elk geval kwijt. Die werd tussen beide stangen ingeklemd en zag je nooit meer terug. Bovendien liep je de kans meegenomen te worden naar het Politieposthuis in de van Baerlestraat.
Dit was vroeger een brandweerkazerne geweest van de gemeente Nieuwer Amstel. Na annexatie door Amsterdam werd het in 1896 een politiebureau.
Ik ben daar tweemaal naar toe gebracht. Het was een grote, zeer ongezellige ruimte met een stenen vloer en kale muren.
Ergens stond een tafeltje met een stoel. Daar moest ik een uurtje opvoedende strafregels schrijven.
Daarna kwam mijn vader me afhalen, want tevoren moest ik ons telefoonnummer opgeven. Hij werd natuurlijk ook niet vrolijk van het tien minuten heen en weer lopen tussen huis en bureau en dat uitte zich in een flink stanje en twee dagen niet op straat mogen spelen. Vooral dat laatste was een zware straf.
Tenslotte mag in dit verband niet het trieste verhaal van Manus ontbreken een oudere broer van een van de voetballende jongens.
Op een gegeven moment werd de bal een heel eind weggetrapt en niemand had zin om hem te halen.
Gelukkig kwam daar Manus aangewandeld, die zich wegens zijn oudere leeftijd nooit meer met ons voetbalspel bemoeide. Hem werd verzocht de bal even terug te trappen.
Dat deed hij, onbewust van de verstrekkende gevolgen.
Juist op dat moment kwam namelijk en agent aanfietsen, die meteen op hem af stevende en hem-onder het uitsprken van de woorden "Dat zag ik nu eens net, mannetje" gewoon meenam naar het politiebureau. Onze hevige protesten mochten niet baten.
Extra vervelend was dat die avond de voetbalwedstrijd Nederland-Schotland werd gespeeld, die op de radio zou worden verslagen door de alom bekende Han Hollander. Hierop hadden wij ons allemaal al geruime tijd verheugd.
Aan de ongelukkige Manus is het verslag echter volledig voorbij gegaan, want hij zat-geheel onschuldig-strafregels te schrijven in het politieposthuis...
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest