Arbeidsovereenkomst A. K. O
vergroot foto

Aanstelling als medewerker buitendienst A. K. O

Huibert Bronkhorst
De AKO had kiosken op stations, en winkels in het land. Vroeger stonden op de Dam in Amsterdam, op de plaats waar nu het Monument staat, twee kiosken. In de crisistijd waren daar altijd veel mensen te vinden om de advertenties in de kranten na te kijken. Dan fietsten ze snel naar het adres waar een baan werd aangeboden.
Ik werd aangenomen als medewerker in de buitendienst; inspectie van diverse kiosken, zowel in Amsterdam als daarbuiten. De kiosken op de stations moesten altijd geopend zijn; de NS kreeg een aandeel in de winst. Daarom moesten de medewerkers buitendienst vaak invallen bij kiosken op diverse stations, als er niet genoeg verkopers waren.
Vooral de stadskiosken boden ook de mogelijkheid om post aan te bieden of af te halen. Men kon post ontvangen op het kiosk-adres; vaak onder pseudoniem, niet onder de eigen naam. Vaak woonde men in een ander gedeelte van de stad als waar de kiosk stond, zodat men niet herkend werd. Het ging om post die men niet thuis wilde ontvangen; postillion d'amour. Het kostte per aangeboden of ontvangen poststuk
Een kwartje. Deze bijverdienste voor verkopers was niet met toestemming van de directie, maar clandestien, net als de halve cent van de postzegels die werden verkocht.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest