In Galisteo
vergroot foto

Drie jaar voor mijn emigratie

Priscila Díaz
Deze foto is gemaakt in mijn geboortedorp toen ik negentien jaar was. Ik ben opgegroeid in het Spaanse dorpje Galisteo in de streek Extremadura van waaruit veel mannen begin jaren ’60 naar Nederland vertrokken. De man van mijn oudste zus werkte in Eindhoven en na een jaar kwam hij haar halen. Zij moest hem volgen, want zo ging dat in die tijd. Mijn zus werd ziek, moest geopereerd worden en een paar maanden rust houden. Mijn moeder zei: ‘Jij gaat drie maanden naar Eindhoven om je zuster te helpen.’ Als iemand in de familie je nodig had, dan hielp je meteen, daar dacht je niet over na. Mijn eerste indruk van Nederland was: dit is het paradijs. Mijn zus woonde in een huurhuis van Philips en ik vond het prachtig, want er was een kachel, douche, wc, stromend water en het mooist van alles: een eigen kamer voor mij. De mensen kwamen om vijf uur van hun werk en waren in het weekend vrij. Dat kenden we in Galisteo niet, waar we met zijn negenen in een huisje woonden en elke dag hard op het land moesten werken. Vanaf het begin dacht ik: hier wil ik blijven. Voordat mijn moeder zou zeggen: ‘Terugkomen, want je zus heeft je niet meer nodig’, zorgde ik dat ik werk had bij Philips, zodat ik kon blijven.
Verhalen van Vroeger is een initiatief van Stichting Tijdgeest